ED: "Op weg naar Londen (22): 'Oma van Oranje' moet nog zoveel"


Marilyn Agliotti kijkt tevreden om zich heen op het zonovergoten terras van restaurant Usine tussen de lichttoren en de Blob in het centrum van Eindhoven. Voor de geboren Zuid-Afrikaanse hockeyster, die eerder in miljoenensteden als Johannesburg en Kaapstad woonde, moet de Lampenstad een verademing zijn geweest. Twaalf jaar woonde ze er.
Onlangs verhuisde ze met haar vrouw Veronique en hun twee katten Jansen en Van Schoffelen naar – het nog rustigere – Nuenen.
Heimwee naar Zuid-Afrika heeft ze niet, verzekert Agliotti, die in haar geboorteland op jonge leeftijd de grimmige kant van het bestaan leerde kennen. „Het is heel crimineel. We woonden in een huis met een hek eromheen. We hadden waakhonden, je moest constant achteromkijken. Er gebeurde veel erge dingen, allemaal door grote verschillen in rijkdom.
Je leeft daar elke dag in angst. Dat gun ik niemand. Begrijp me niet verkeerd. Zuid-Afrika is een fantastisch land, het zit in mijn bloed en mijn familie woont daar. Maar zelf zal ik er nooit meer voor kiezen om zo te leven.” Nederlanders beseffen volgens haar vaak te weinig wat een geluk ze hebben. „Ik begrijp niet dat mensen heel snel een burgerlijk leven krijgen en accepteren dat ze van 9 tot 5 moeten werken.”
Ook om andere zaken kan de studente wijsbegeerte zich vreselijk druk maken. „Ik ben dol op de natuur en anti alles wat de wereld kapot maakt. Ik kan er niet tegen dat het oerwoud gekapt wordt en bepaalde dieren uitsterven.”
De middenveldster van Oranje Zwart staat aan de vooravond van haar derde Spelen. In Sydney werd ze als Zuid-Afrikaanse laatste, acht jaar daarna stond ze in Peking in haar ‘tweede hockeycarrière’ genaturaliseerd en wel met Oranje op het hoogste schavot.
Londen zou wel eens haar laatste olympische optreden kunnen zijn. Ze is met haar 33 jaar inmiddels de oudste speelster in de ploeg van bondscoach Max Caldas. Teamgenootjes noemen haar gekscherend oma.
Met het ouder worden, breken nieuwe hoofdstukken aan, beseft ze. „ Sport is altijd mijn houvast geweest. Het heeft mij zelfstandig gemaakt. Ik heb nooit andere mensen om me heen nodig gehad om keuzes te maken. Als sport straks minder belangrijk wordt, ga ik voor het eerst in mijn leven een vriendenclub krijgen. Daar heb ik eerder geen tijd voor gehad. Dat onderdeel is bij mij niet zo goed ontwikkeld.”
Agliotti heeft daarnaast nog zoveel te doen. Genieten staat daarbij voorop. Zonder rem erop. „Ik moet alles gedaan hebben wat het leven te bieden heeft. Met minder wil ik geen genoegen nemen.” Ze heeft zich afgelopen herfst alweer in iets nieuws vastgebeten: haar basgitaar. „ Ik kan al acht nummers spelen. Over een tijdje wil ik een goed niveau kunnen halen.” „En ik ga natuurlijk weer aan de gang met mijn studie. Volgend jaar ben ik klaar. Ik wil iets nuttigs gaan doen, iets leuks.” Daarbij heeft ze ook nog ideeën voor een boek.
„Over sport en filosofie. Gaan die twee wel samen?”
„Waarom ik zoveel moet doen? Ik ben stiekem gewoon bang voor de dood. Ik kan me d’r niets bij voorstellen, het is zo klaar op dat moment. Een beangstigend gevoel. Ik sta er elke keer weer bij stil hoe bijzonder het is dat we met elkaar kunnen praten, dat we mooie dingen horen en zien. Soms lig ik in bed en stel ik me voor dat ik niet meer wakker word. Dat er niets meer is. Het is als het einde van een zin. Punt.”
Naam: Marilyn Agliotti
Geboortedatum: 23 juni 1979
Woonplaats: Nuenen
Sport: Hockey
Bron: Eindhovens Dagblad/Anneke Liebrand

Reageer